Inmiddels kijk ik met een glimlach terug op de gebeurtenis die ik hier heb beschreven. Vaak betekent dat ook dat ik uit de storm ben en met een meer neutraal perspectief kan terugkijken. De boodschap van die gebeurtenis was duidelijk: doe het rustiger aan, wees bewuster, wees meer aanwezig. De pijn stelde me in staat om dit alles te voelen en te ontdekken. Er was simpelweg geen andere weg; als ik die toch probeerde te nemen, bracht de pijn me terug op het juiste pad.
Vanuit dat perspectief is het leven werkelijk prachtig ontworpen, en kun je eigenlijk niet fout gaan als je op je instinct vertrouwt. Sterker nog, na een paar dagen ben ik vrij snel gestopt met het innemen van pijnstillers om weer in contact te komen met dat natuurlijke gevoel. Een gevoel dat niet liegt, dat het beste met me voor heeft, ook al is het helaas niet altijd prettig. In het tempo van de natuur kan ik weer steeds meer dingen doen. Als ik te snel wilde gaan, zoals de buitenwereld me vaak oplegt, en wat ik van nature accepteer, maakte de pijn me heel duidelijk wat wel en niet mogelijk was.
Het is eigenlijk vreemd dat ik zoveel vooroordelen die ik mezelf vanuit de buitenwereld heb opgelegd, heb moeten verwerken en echt heb moeten voelen, alleen maar om verder te kunnen gaan. “Ik moet dit doen omdat,” “Ik moet dat doen omdat” … allemaal verhaaltjes die ik mezelf vertel. En op momenten als deze besef ik heel duidelijk, dat ik eigenlijk gewoon authentiek moet leven, mijn gevoelens moet volgen en ermee moet doen wat ik kan – PUNT. Niets meer, niets minder. Ik zou nu een heel verhaal kunnen schrijven over waarom ik vandaag waarschijnlijk helemaal geen pijn voel, en dan zouden anderen dit kunnen lezen en denken: “Ik weet dit nu, en dat zal mij niet overkomen.” Ik geloof daar helemaal niet in, dus ik ga het hier niet opschrijven. Het leven is wat het is; al het andere is, naar mijn mening, een illusie.
Als het gaat om verwerking, en met name het omgaan met pijn, vergelijk ik het vaak met het rouwproces en hoe je daarmee omgaat. De eerste stap is het accepteren van de realiteit. Hoe vaak zei ik vroeger dingen als: Waarom ik? Waarom nu? Dit kan niet waar zijn! …allemaal tekenen dat er nog geen acceptatie is, en logischerwijs ook geen volgende stap.
De volgende stap is om de pijn te doorleven en te voelen. Als ik die voel, ontstaat er vaak onbewust een soort inzicht dat er meer betekenis aan geeft. Mijn ervaring heeft me geleerd dat ik alleen dingen kan vertrouwen die op natuurlijke wijze via dit proces tot mij komen. Wanneer ik hier actief naar op zoek ga door erover na te denken, probeer ik gewoon de situatie zo snel mogelijk te laten verdwijnen, en dus probeer ik in wezen een shortcut te nemen. Uit mijn ervaring werken deze niet, hoe graag ik ook het tegendeel zou willen vertellen. Als het inzicht op natuurlijke wijze in mijn systeem wordt gevoeld, biedt het in ieder geval een kans om iets te veranderen, me aan te passen en de dingen in de toekomst anders aan te pakken.
Uiteindelijk moet ik de hele ervaring (ook al klinkt dit simplistisch, dat is precies wat het is, niet meer en niet minder) een plek in mijn leven geven en de draad vanaf die nieuwe plek weer oppakken. Ja, maar wat als ik niet de juiste stappen heb gezet? Geen zorgen, het leven is goed ontworpen; als dingen niet goed gaan, zorgt het universum voor wat training en herhaling zodat ze uiteindelijk toch op de goede baan terechtkomen.
Het leven is heel mooi en eenvoudig; soms voel ik heel goed dat ik degene ben die het moeilijk maakt.
Recente reacties