Vier dagen normaal snowboarden in de Franse Alpen, niets bijzonders, gewoon gezellig met de mensen om me heen, en dan op de vijfde dag, terwijl ik mijn tweede sok aantrek, na een yoga- en core training, voel ik een scherpe pijn in het midden van mijn onderrug. Dit voelt ernstig, niet alleen een teken om het rustig aan te doen, zoals ik soms af en toe heb. Gelukkig kan ik nog min of meer lopen en bewegen, maar één ding is duidelijk: vandaag geen snowboarden. Hoe graag ik ook zou willen, mijn lichaam maakt duidelijk dat ik naar het signaal moet luisteren.
Naarmate de tijd verstrijkt, worden de bewegingen die ik maak steeds moeilijker en eigenlijk is het enige wat ik kan doen plat op mijn rug liggen zonder te bewegen. Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd, van de lichtste tot de ergste. Alles en iedereen met wie ik plannen heb gemaakt voor de toekomst, spookt ook door mijn hoofd. Ik wil er voor die mensen zijn, ik wil die ervaring met hen delen. Normaal gesproken ben ik helemaal tegen medicatie, maar nu ik me niet meer kan bewegen, denkt mijn hoofd anders en stem ik ermee in om vrij verkrijgbare pijnstillers van de apotheek te nemen. Als we binnen twee dagen naar huis willen rijden, moet ik meer kunnen doen dan alleen op mijn rug liggen.
Als zoiets in het lichaam opkomt, ben ik ervan overtuigd dat het fysiek vaak een signaal is van iets groters op mentaal vlak. Ik besluit daarom om mentaal op te ruimen. Van dingen die ik heel sterk voelde en waar ik nog geen actie op heb durven ondernemen. Op een moment als dit zijn er geen alternatieven; het is te pijnlijk om nu omwegen te nemen. Ik laat mijn emoties komen en zijn. Ik benadruk tegenover de buitenwereld dat het niets met hen te maken heeft, dat dit mijn proces is. Het voelt niet minder pijnlijk, maar wel veel lichter.
Ik voel nog steeds de pijn, maar dankzij de medicatie kan ik nu weer langzaam beginnen te bewegen. Het voelt eigenlijk beter als ik beweeg; als ik te lang stilzit, voel ik me strang. Omdat ik niet echt gericht ben op traditionele geneeskunde en ik het gevoel wil hebben dat ik alles heb gedaan wat ik kon voor de terugreis, maak ik een afspraak bij een osteopaat. Vaak voel ik het effect van een bezoek aan een osteopaat pas na een paar dagen, maar nu voel ik het meteen. De osteopaat lijkt ook de juiste persoon op het juiste moment te zijn, zoals altijd… De conclusie: voornamelijk spiergerelateerd, niets ernstigs, maar wel erg pijnlijk en ja, waarschijnlijk ook sterk beïnvloed door mentale factoren, een duidelijk signaal om het rustiger aan te doen.
Onlangs sprak ik met iemand met wie ik diepgaande onderwerpen kan bespreken, zoals ontspanning en rolmodellen. Ik besteed naar mijn mening voldoende aandacht aan ontspanning en ik dacht dat ik dat ook deed met wat ik rolmodellen zou noemen. Maar blijkbaar waren er een aantal dingen onderliggend aan die gedachte die gevoeld moesten worden. Met rolmodellen bedoel ik de zoon, de werknemer, de echtgenoot, de vader… waar ik mezelf veel druk op lijk te leggen en dat neemt de weg naar ontspanning weg. Ik ontspan als ik mezelf kan zijn en in het moment kan zijn. Persoonlijk merk ik dat ik steeds beter in staat ben om de druk van het rolmodel los te laten en gewoon de best mogelijke versie van mezelf te zijn. Er is nog werk aan de winkel, zoals deze ervaring me opnieuw heeft laten zien. Het is niet genoeg om het in mijn hoofd te weten, het moet een tastbare realiteit zijn.
Sommige dingen die ik voor mijn rolmodel had gepland, zullen inderdaad niet gebeuren zoals ik had gehoopt, terwijl andere dingen wel zullen gebeuren, nu alles blijft zoals het is. Het is soms moeilijk om dit te accepteren, nu ik mijn perspectief aan het veranderen ben en in zo’n situatie nadenk over hoe dit verbeterd kan worden, gebeuren er vaak dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Voor mij is het echt een proces om afstand te nemen van rolmodellen en mijn eigen authentieke pad te bewandelen. Het dwingt me ook om in het heden te blijven, om te accepteren, want in deze pijn is er geen andere weg.
Alles wat gebeurt, gebeurt voor ons en niet tegen ons. Nu begrijp ik maar al te goed dat dit in het oog van de storm soms moeilijker te accepteren is, maar achteraf gezien lijkt alles altijd zo duidelijk en eenvoudig.
Recente reacties