Als mens heb ik gemerkt dat ik al sinds mijn jeugd een passie heb voor het begrijpen van dingen. Dit maakt natuurlijk ook deel uit van alles wat ik leer, en ik merk ook dat ik er graag een verhaal aan koppel. Ik merkte al vrij vroeg dat dit ook geldt voor pijn. En natuurlijk leer ik in veel gevallen pijn te vermijden. Als we op een punaise stappen, leren we dat het pijn doet om op zeer scherpe voorwerpen te stappen, en ergens sla ik die informatie op, zodat ik in de toekomst voorzichtiger kan zijn in soortgelijke situaties.
Als ik mijn hand in het vuur steek, leer ik dat deze hitte pijn doet en dat ik dat niet nog eens moet doen als ik dat gevoel niet prettig vind. Persoonlijk was mijn interesse in het begrijpen of bespreken van de symptomen van pijn niet echt iets waar ik me mee bezig wilde houden, gezien mijn angst voor ziekte. Veel mensen om me heen moedigden me aan om ernaar te luisteren en zeiden dat ik het op die manier kon voorkomen. Om de een of andere reden leek het me altijd een illusie en ben ik er nooit echt in meegegaan. De ervaringen van anderen inspireerden me echter wel vaak om iets te doen waarvan ik dacht dat het zou helpen om het te voorkomen. Ik denk dan vooral aan keuzes met betrekking tot voeding, stilte, rust en lichaamsbeweging.
Als ik pijn heb, is de eerste vraag die mensen vaak stellen: wat heb je gedaan en hoe is het gebeurd? Ik merk dat hier vaak verhalen aan gekoppeld worden, die misschien een kern van waarheid bevatten, maar zeker geen 100% garantie bieden dat je het kunt voorkomen, zoals soms wordt gesuggereerd. De situaties rond COVID zijn hier een goed voorbeeld van: als ik dit en dat doe, ben ik veilig. Als ik het toch heb gekregen, dan heb ik hier of daar iets niet goed gedaan, of, heel uitzonderlijk, had ik iets dat bijna niemand anders heeft (ooit zelf zo’n situatie gekend?). Uiteindelijk heeft waarschijnlijk bijna iedereen wel eens COVID gehad.
Weten en begrijpen we het echt? Ik denk dat het ons allemaal erg beangstigt om te zeggen dat we het niet kennen en begrijpen, en gewoon de toekomst leven zoals die komt. Er wordt vaak gezegd dat wij in het Westen leven alsof we nooit zullen sterven en dat alles te genezen is. Misschien is het een soort illusie die ons rust geeft en ons in staat stelt om een zo zorgeloos mogelijk leven te leiden. Als dat ons echt helpt, zou ik kunnen denken: waarom niet, laat het zijn wat het is.
Terugkijkend op mijn ervaring van vorige week, zoals hier beschreven, is de vraag vaak gesteld: wat heb je gedaan (ook vaak wat een arts vraagt om er een verhaal aan te kunnen koppelen)?
Als ik met feiten moet antwoorden:
- Ik nam vrijdag een dag vrij (positief) zodat ik ’s avonds naar Frankrijk kon rijden, en ik heb de hele nacht doorgereden (niet ideaal om uit te rusten…).
- Ik ben zaterdag gaan skiën (niet ideaal om uit te rusten…).
- Ik ben een paar keer gevallen en rolde door de diepe sneeuw…
- Ik sliep niet op een ideaal bed.
- Ik zat een beetje vast in mijn slaapzak en heb misschien in een minder dan ideale houding geslapen…
De lijst van wat ik heb gedaan is lang, en iedereen heeft zijn mening over wat de oorzaak zou kunnen zijn. Is dat het geval? Niemand kan dat met zekerheid zeggen, en dat maakt het natuurlijk beangstigend. Want dat betekent in feite dat het op elk moment bij iedereen weer kan gebeuren. Als je het mij vraagt, was de kans dat het zou gebeuren tijdens mijn ochtend yoga of coretraining veel groter dan tijdens het aantrekken van mijn sokken.
Persoonlijk ben ik er steeds meer van overtuigd dat dit is waar het leven om draait. Ja, we zijn sterfelijk, en op een dag zal deze menselijke ervaring die we hier op aarde hebben veranderen. Hoe langer ik leef en hoe meer ik ervaar, hoe meer ik persoonlijk geloof dat controle steeds meer een illusie is. Had ik deze pijn graag willen vermijden? Zeker. Had ik het kunnen vermijden? Mmh, ik denk dat ik het op een andere manier zou hebben vermeden, en dat is ook het antwoord. Natuurlijk wil ik de ervaringen met mijn zoon, dochter, partner, dierbaren, vrienden… in ideale omstandigheden, maar soms beslist het universum duidelijk anders. Dat accepteren is geen gemakkelijke weg.
Ik blijf ervan overtuigd dat het universum het beste met me voor heeft. Zoals ik in mijn vorige topic heb beschreven, is het soms moeilijker te accepteren als je midden in de storm zit, maar achteraf gezien lijkt alles altijd zo duidelijk en eenvoudig. Op dit moment zit ik nog steeds in de storm, alles is nog steeds erg pijnlijk, maar ik leef elk moment ten volle en voel duidelijk de richting die het me opvoert. Het is ook een mentale verschuiving, om te voelen en open te blijven staan voor het feit dat de volgende seconde totaal anders kan zijn dan de vorige.
Recente reacties