Verveling klinkt tegenwoordig als een negatief woord en lijkt indirect verband te houden met mislukking. Tegenwoordig moet alles snel, efficiënt en bij voorkeur zonder al te veel moeite worden gedaan. Dit kan perfect worden bereikt door verveling, maar dat is niet het resultaat dat we nastreven, dus doen we zoveel dingen die al die resultaten opleveren waar ons ego naar hunkert. Is dit ideaal?
Als we naar dieren kijken, zien we dat in hun wereld alles langzamer en rustiger gaat. Natuurlijk zijn er ook in hun wereld momenten van leven en dood, maar die komen slechts af en toe voor. Vroeger leefden wij ook zo. Gewoon rustig liggen, voelen, genieten van het moment en de tijd ons leven laten. Momenten die sommigen nog steeds kunnen ervaren op vakantie, maar zelfs daar worden ze steeds meer een uitzondering. De boosdoener: die verdomde telefoon!
We vinden dat alles snel, efficiënt en zonder al te veel moeite moet gaan, en nu vergeten we onszelf er volledig in. We plannen dingen snel, het ene na het andere, en liefst zo veel mogelijk. Moeten we die dingen echt doen? Zijn het niet dingen die ons door de maatschappij worden opgelegd? En dan is er waarschijnlijk nog een fundamentele vraag: als we echt de keuze hadden, zouden we die dingen dan echt willen?
Alle hulpmiddelen, of het nu auto’s, smartphones, computers enz. zijn, geven ons het gevoel dat we dingen efficiënter kunnen doen. Maar terug naar de vraag: willen we die dingen echt? Want ze maken dingen inderdaad efficiënter, maar misschien voor dingen die we helemaal niet willen, zelfs als we ons dat zelf niet realiseren. We racen mee in een ratrace van dingen die we niet echt willen en betalen voor hulpmiddelen om dit zo efficiënt mogelijk te maken, zodat we tijd hebben om de dingen te doen die we echt willen doen.
Maar dit is een illusie; er is simpelweg geen tijd of energie meer over om de dingen te doen die we echt willen en voelen. Hoe komt het dat we dit niet beseffen? Waarom blijven we gewoon in dat hamsterwiel rennen? Omdat onze geest in deze moderne tijd geen rust meer vindt. Als het te stil wordt, als de verveling om de hoek loert, grijpen we naar die telefoon en lijkt alles perfect.
Maar we vergeten dat in die momenten van verveling, in die rustige momenten, geweldige ideeën bij ons opkomen. Ideeën die geen computer, smartphone, AI-tools… of wat dan ook aan de oppervlakte kunnen brengen. Ideeën die van jou nodig zijn en die de wereld een betere plek zullen maken. Moge de echte jij opstaan, uit verveling en rustige momenten! En als het een uitdaging is om gewoon kalm te blijven zonder iets om je heen, dan raad ik je echt aan om een meditatie ritueel te beginnen.
Op de vraag “Wat voor soort relatie heb je?” zouden de meeste mensen die ik ken nog steeds antwoorden: monogaam. Ik heb echter gemerkt dat in nieuwere relaties, en onder mensen die ik de afgelopen jaren heb leren kennen, andere soorten relaties steeds vaker voorkomen. Toch blijven ze een uitzondering, of in ieder geval is het vaak nog steeds ongebruikelijk om er openlijk over te praten.
Ik zie dat veel mensen vasthouden aan monogame relaties. Aan de andere kant eindigt één op de drie huwelijken in een scheiding, en die trend neemt soms toe bij een tweede of volgend huwelijk. Dit roept de vraag op of monogamie nog steeds het antwoord is. Is het de juiste vorm van relatie? En als we meerdere monogame relaties achter elkaar hebben, vraag ik me af of de reden voor het wisselen van partner niet te maken heeft met monogamie. Of in elk geval de definitie die we er vandaag aan geven.
In het boek “Sex at Dawn” – van Christopher Ryan en Cacilda Jetha, bieden zij een naar mijn mening zeer interessant perspectief op dit onderwerp. Zij stellen dat wij waarschijnlijk eerder mensen zijn die in gemeenschappen leven, in groepen van maximaal 180 personen. In die gemeenschap kan iedereen alles doen met iedereen, en zijn er geen echte moeders of vaders; iedereen vervult op zijn eigen manier een moeder- of vaderrol voor kinderen. Dit klinkt misschien in eerste instantie heel vreemd, maar het biedt wel een antwoord op veel moderne problemen.
Ik zal er een paar noemen:
Als iemand tegenwoordig in therapie gaat, is de relatie met de ouders vaak het eerste wat ter sprake komt en waarvoor een bepaalde tekortkoming wordt verantwoord.
In een standaard monogame relatie is er altijd iets dat van de ander wordt verwacht of gehoopt, maar dat niet gebeurt.
Voor veel mensen is therapie tegenwoordig vaak de enige manier om ergens over te praten.
…
Als ongeveer 150 mensen een ouderrol op zich nemen voor een kind, kan er eigenlijk geen sprake meer zijn van een gevoel van tekortkoming. Omgekeerd is er als ouder ook geen druk om alles zelf en in je eentje uit te zoeken. Er is altijd hulp in de gemeenschap, klaar om de taken te delen. In de relatie wordt niet langer alles van die ene persoon verwacht; er zijn zoveel verschillende mensen die aan verschillende behoeften kunnen voldoen. Met zoveel mensen in de gemeenschap zijn er ook mensen bij wie je terecht kunt met je verhaal, probleem of wat dan ook, wat zeker een zeer positieve psychologische bijdrage levert.
Esther Perel heeft de “Unsustainable List” samengesteld, een lijst van wat we van een moderne partner verwachten:
1. Beste vriend – Je constante metgezel, speelkameraad en emotionele toevluchtsoord.
2. Soulmate – Iemand die je diepgaand en intuïtief begrijpt.
3. Vertrouweling en therapeut – Een veilige plek om elke emotie, wond en onzekerheid te verwerken.
4. Gepassioneerde minnaar – Erotisch, opwindend, avontuurlijk – zorgt voor nieuwigheid en intensiteit.
5. Stabiele, betrouwbare levenspartner – Voorspelbaar, betrouwbaar en emotioneel beschikbaar.
6. Mede-ouder of toekomstige ouder – Deelt waarden, opvoedingsfilosofieën en dagelijkse zorg voor de kinderen.
7. Verlener van emotionele zekerheid – Het anker, de persoon die je een veilig, stabiel en gezien gevoel geeft.
8. Bron van identiteit en betekenis – Je spiegel, je motivator, je wederhelft – de persoon die je helpt te bepalen wie je bent.
9. Intellectueel gelijkwaardig – Een stimulerende gesprekspartner die jouw wereldbeeld deelt of op de juiste manier uitdaagt.
10. Sociale partner – Iemand die naadloos past in je gemeenschap, familie, cultuur en levensstijl.
11. Huisgenoot – Gelijkwaardige medewerker in huishoudelijke taken, logistiek, levens administratie, financiën en huishouding.
12. Bron van verbinding – Je dorp – de vervanging voor het sociale netwerk waar mensen traditioneel op vertrouwden.
13. Avontuurlijke partner – Iemand die zorgt voor vernieuwing, reis opwinding en persoonlijke groei.
14. Iemand die je zowel vrijheid als veiligheid biedt – Je wilt dat hij je het gevoel geeft dat je gesteund wordt, maar ook niet beperkt – een paradox die ze vaak benadrukt.
15. Iemand die zich precies zoals jij ontwikkelt – In hetzelfde tempo groeien, in dezelfde richting, zonder af te wijken.
Esther Perel noemt dit ONHOUDBAAR omdat deze behoeften in het verleden werden vervuld door: familie, vrienden, gemeenschap, religieuze of sociale structuren, uitgebreide sociale netwerken… Tegenwoordig proppen we dit allemaal in een romantische partner, waardoor een druk ketel ontstaat die geen enkel mens realistisch gezien kan vervullen. We vragen één persoon om ons te geven wat vroeger door een heel dorp of een hele gemeenschap werd gegeven.
Is die monogame relatie dan echt waar het allemaal om draait?
Dichter bij huis is er de podcast Nieuwe Monogamie van Qruun Schram, die hier ook een interessante kijk op geeft en er iets van maakt dat voor de toekomst kan worden besproken.
Ik heb de 15 profielen van Esther Perel in een Excel-bestand gezet (mail me gerust mocht je het bestand op zich wensen), met de volgende kolommen:
A – Het profiel van Esther Perel
B – =C2*D2 (het percentage dat dat deel weergeeft)
C – =(100/15)/100 (het percentage van de 15 punten dat nodig is om 100% te bereiken)
D – = Percentage dat aangeeft wat volgens mij de juiste waarde voor mij is
Als je vervolgens de som van kolom B neemt, krijg je een idee van hoeveel procent een persoon in je relatie vervult, wat normaal gesproken veel meer is dan door 1 persoon vervult. Persoonlijk denk ik dat als we boven de 50% tot 60% zitten, we al een vrij uniek persoon in ons leven hebben. Het zou daarom zonde zijn om die relatie te beëindigen vanwege wat er ontbreekt. Zou het niet logischer zijn om gewoon op zoek te gaan naar een ander soort relatie, met meer voldoening op alle gebieden, zonder een bepaalde relatie te hoeven verbreken?
Zoals ik hier al eerder schreef over tantra, ontdekte ik vooral bewustzijn, vertraging en acceptatie. Nu komen daar veel andere onderwerpen bij, zoals toestemming, communicatie … waardoor alles een tantrische ervaring wordt. Wanneer we de natuur observeren, zien we veel van deze elementen terug. Voor degenen die misschien niet veel tijd in de natuur doorbrengen, kunnen huisdieren ons ook veel leren, vooral als je er meerdere hebt, hun interactie is magisch.
Het observeren van dieren kan een leercurve zijn die moeilijk te evenaren is op andere gebieden, kijk maar naar Jane Goodall’s observatie van de Chimpansees. Bij huisdieren zien we vaak (vooral bij honden en katten) dat ze zeer bewust, zeer aanwezig en zeer traag zijn, dat ze accepteren wat er is en sterk vertrouwen op hun zintuigen. Ze voelen, kijken, ruiken, proeven… bij elke handeling die ze verrichten, en ze nemen daar vaak de tijd voor. Zeer tantrisch.
Wanneer we een ander ritme opleggen aan ons huisdier, bijvoorbeeld door de leiband, zien we vaak dat het minder soepel verloopt. Onder druk van de eigenaar die haar voorttrekt, of haar meeneemt naar een plek waar ze niet heen wil, verliest ze eigenlijk haar tantrische verbinding met het leven. Wanneer een ontmoeting zonder de leiband plaatsvindt, verloopt deze vaak soepel. Natuurlijk kan de communicatie soms erg agressief lijken, maar dit is vooral duidelijk tussen de twee dieren en zorgt ervoor dat ze precies weten waar ze aan toe zijn met elkaar.
Soms kijken ze weg, staan ze in een bepaalde houding… dit zijn allemaal communicatiemiddelen die ze intuïtief hebben en die ze allemaal gebruiken om erachter te komen of er wederzijdse instemming is. Soms is er aanhoudende en grommende communicatie, nu met zeer weinig fysiek contact en vaak nadat de grenzen in beide richtingen heel duidelijk zijn aangegeven. Ze hebben een intuïtie die in veel gevallen meer dan voldoende is om uit de meeste situaties positief te komen.
Naast onze hond en kat hebben we onlangs een nieuwe puppy in huis genomen, en ook hier merkten we wat wederzijdse behoefte is. Omdat ze zo lief en klein is, hebben we de neiging om haar te aaien en te knuffelen. Dat is de menselijke behoefte, maar aan de andere kant hebben we de hond die vooral wil spelen en niet dezelfde behoefte heeft. Hij bijt dan in onze handen, hangt aan onze broek… waardoor we al snel zeggen: “Wat een vervelende hond.”
In feite zeggen we dit omdat we niet kunnen luisteren naar de werkelijke behoeften van de hond. We gaan uit van onze eigen behoeften, en als de hond daar niet aan voldoet, projecteren we dat op de hond als haar schuld. Aan de andere kant, als we in ons contact rekening houden met de behoeften van de hond en ons in het spel integreren, gaat alles perfect. Het voorbeeld hier gaat over een hond, maar het is ook perfect toepasbaar op menselijke relaties, en daarom zeer tantrisch.
Als je bewustzijn, aanwezigheid, vertraging, acceptatie van wat is en vertrouwen op je zintuigen (voelen, zien, ruiken, proeven…) in een menselijke relatie brengt, zul je merken dat veel relaties heel goed verlopen. En dat ik duidelijk zal aanvoelen welke relaties ik moet koesteren en welke andere relaties niet veel aandacht verdienen. Heel tantrisch. Zie de natuur in alles en laat me weten wat het je heeft geleerd!
Recente reacties