In een van mijn eerdere berichten schreef ik dat ik van iedereen hou, maar dat betekent niet dat ik me soms niet onverschillig voel tegenover bepaalde mensen. Soms kan ik ze omschrijven als moeilijke mensen, zoals ik hier eerder heb geschreven. Nu zijn ze soms liefdevol, aantrekkelijk… en soms speelt er ook wat woede mee. Ik merk dat die woede vaak voortkomt uit iets dat mij persoonlijk raakt. Het gaat dieper dan wat er simpelweg aan de oppervlakte gebeurt.
Voor zover ik me kan herinneren, en voor zover het van buitenaf zichtbaar is, blijf ik in de meeste situaties heel kalm. Dit betekent niet dat dat altijd de realiteit is; van binnen kan het koken. Als het van binnen kookt, is dat waarschijnlijk zichtbaar voor mensen die mij kennen of die dit begrijpen, aangezien ik kalm blijf en geen uitbarstingen of iets dergelijks vertoon.
Naarmate ik in de loop der jaren meer in contact kwam met mezelf, merkte ik ook dat de innerlijke onrust geleidelijk begon weg te ebben. Ik kan nu veel sneller overschakelen van de gedachte „Oké, dit overkomt mij“ naar het vaststellen waar ik nog aan moet werken. Of welke opgekropte gedachte of herinnering nog niet volledig is geaccepteerd of verwerkt. Voor alles wat direct of indirect mijn familie raakt, merk ik wel dat ik veel gevoeliger ben en dat woede vaak op de loer ligt.
Nu is die woede ook sterk afgenomen; het heeft een fase doorgemaakt waarin ik me vooral machteloos voelde en accepteerde wat er was, waardoor ik ook in die situaties veel rustiger ben geworden. Ik merkte echter wel dat hoe meer ik mijn potentiële woede-triggers onderzoek, observeer en naar de werkelijke realiteit kijk, hoe makkelijker het is om ermee om te gaan. En ook hoe vaker ik me realiseer dat het gewoon iets is dat ik zelf verzonnen heb. Of een oude wond die ik nog niet verwerkt heb.
Op dit moment merk ik dat alles wat met mijn familie te maken heeft, me nog steeds erg raakt alsook de situaties waarin ik het gevoel heb dat er een oneerlijke behandeling is naar mijzelf, nu vaak ook naar anderen, wat soms nog steeds een grote trigger kan zijn en iets wat nog niet zomaar te accepteren is. Ik vind het wel belangrijk om me hiervan bewust te zijn en steeds weer die volgende stap te zetten wanneer zich een kans voordoet, want het universum brengt die kansen altijd op de juiste momenten.
Heb jij soms woede naar anderen, en hoe ga jij ermee om, ik hoor het graag!
Inmiddels kijk ik met een glimlach terug op de gebeurtenis die ik hier heb beschreven. Vaak betekent dat ook dat ik uit de storm ben en met een meer neutraal perspectief kan terugkijken. De boodschap van die gebeurtenis was duidelijk: doe het rustiger aan, wees bewuster, wees meer aanwezig. De pijn stelde me in staat om dit alles te voelen en te ontdekken. Er was simpelweg geen andere weg; als ik die toch probeerde te nemen, bracht de pijn me terug op het juiste pad.
Vanuit dat perspectief is het leven werkelijk prachtig ontworpen, en kun je eigenlijk niet fout gaan als je op je instinct vertrouwt. Sterker nog, na een paar dagen ben ik vrij snel gestopt met het innemen van pijnstillers om weer in contact te komen met dat natuurlijke gevoel. Een gevoel dat niet liegt, dat het beste met me voor heeft, ook al is het helaas niet altijd prettig. In het tempo van de natuur kan ik weer steeds meer dingen doen. Als ik te snel wilde gaan, zoals de buitenwereld me vaak oplegt, en wat ik van nature accepteer, maakte de pijn me heel duidelijk wat wel en niet mogelijk was.
Het is eigenlijk vreemd dat ik zoveel vooroordelen die ik mezelf vanuit de buitenwereld heb opgelegd, heb moeten verwerken en echt heb moeten voelen, alleen maar om verder te kunnen gaan. “Ik moet dit doen omdat,” “Ik moet dat doen omdat” … allemaal verhaaltjes die ik mezelf vertel. En op momenten als deze besef ik heel duidelijk, dat ik eigenlijk gewoon authentiek moet leven, mijn gevoelens moet volgen en ermee moet doen wat ik kan – PUNT. Niets meer, niets minder. Ik zou nu een heel verhaal kunnen schrijven over waarom ik vandaag waarschijnlijk helemaal geen pijn voel, en dan zouden anderen dit kunnen lezen en denken: “Ik weet dit nu, en dat zal mij niet overkomen.” Ik geloof daar helemaal niet in, dus ik ga het hier niet opschrijven. Het leven is wat het is; al het andere is, naar mijn mening, een illusie.
Als het gaat om verwerking, en met name het omgaan met pijn, vergelijk ik het vaak met het rouwproces en hoe je daarmee omgaat. De eerste stap is het accepteren van de realiteit. Hoe vaak zei ik vroeger dingen als: Waarom ik? Waarom nu? Dit kan niet waar zijn! …allemaal tekenen dat er nog geen acceptatie is, en logischerwijs ook geen volgende stap.
De volgende stap is om de pijn te doorleven en te voelen. Als ik die voel, ontstaat er vaak onbewust een soort inzicht dat er meer betekenis aan geeft. Mijn ervaring heeft me geleerd dat ik alleen dingen kan vertrouwen die op natuurlijke wijze via dit proces tot mij komen. Wanneer ik hier actief naar op zoek ga door erover na te denken, probeer ik gewoon de situatie zo snel mogelijk te laten verdwijnen, en dus probeer ik in wezen een shortcut te nemen. Uit mijn ervaring werken deze niet, hoe graag ik ook het tegendeel zou willen vertellen. Als het inzicht op natuurlijke wijze in mijn systeem wordt gevoeld, biedt het in ieder geval een kans om iets te veranderen, me aan te passen en de dingen in de toekomst anders aan te pakken.
Uiteindelijk moet ik de hele ervaring (ook al klinkt dit simplistisch, dat is precies wat het is, niet meer en niet minder) een plek in mijn leven geven en de draad vanaf die nieuwe plek weer oppakken. Ja, maar wat als ik niet de juiste stappen heb gezet? Geen zorgen, het leven is goed ontworpen; als dingen niet goed gaan, zorgt het universum voor wat training en herhaling zodat ze uiteindelijk toch op de goede baan terechtkomen.
Het leven is heel mooi en eenvoudig; soms voel ik heel goed dat ik degene ben die het moeilijk maakt.
Als mens heb ik gemerkt dat ik al sinds mijn jeugd een passie heb voor het begrijpen van dingen. Dit maakt natuurlijk ook deel uit van alles wat ik leer, en ik merk ook dat ik er graag een verhaal aan koppel. Ik merkte al vrij vroeg dat dit ook geldt voor pijn. En natuurlijk leer ik in veel gevallen pijn te vermijden. Als we op een punaise stappen, leren we dat het pijn doet om op zeer scherpe voorwerpen te stappen, en ergens sla ik die informatie op, zodat ik in de toekomst voorzichtiger kan zijn in soortgelijke situaties.
Als ik mijn hand in het vuur steek, leer ik dat deze hitte pijn doet en dat ik dat niet nog eens moet doen als ik dat gevoel niet prettig vind. Persoonlijk was mijn interesse in het begrijpen of bespreken van de symptomen van pijn niet echt iets waar ik me mee bezig wilde houden, gezien mijn angst voor ziekte. Veel mensen om me heen moedigden me aan om ernaar te luisteren en zeiden dat ik het op die manier kon voorkomen. Om de een of andere reden leek het me altijd een illusie en ben ik er nooit echt in meegegaan. De ervaringen van anderen inspireerden me echter wel vaak om iets te doen waarvan ik dacht dat het zou helpen om het te voorkomen. Ik denk dan vooral aan keuzes met betrekking tot voeding, stilte, rust en lichaamsbeweging.
Als ik pijn heb, is de eerste vraag die mensen vaak stellen: wat heb je gedaan en hoe is het gebeurd? Ik merk dat hier vaak verhalen aan gekoppeld worden, die misschien een kern van waarheid bevatten, maar zeker geen 100% garantie bieden dat je het kunt voorkomen, zoals soms wordt gesuggereerd. De situaties rond COVID zijn hier een goed voorbeeld van: als ik dit en dat doe, ben ik veilig. Als ik het toch heb gekregen, dan heb ik hier of daar iets niet goed gedaan, of, heel uitzonderlijk, had ik iets dat bijna niemand anders heeft (ooit zelf zo’n situatie gekend?). Uiteindelijk heeft waarschijnlijk bijna iedereen wel eens COVID gehad.
Weten en begrijpen we het echt? Ik denk dat het ons allemaal erg beangstigt om te zeggen dat we het niet kennen en begrijpen, en gewoon de toekomst leven zoals die komt. Er wordt vaak gezegd dat wij in het Westen leven alsof we nooit zullen sterven en dat alles te genezen is. Misschien is het een soort illusie die ons rust geeft en ons in staat stelt om een zo zorgeloos mogelijk leven te leiden. Als dat ons echt helpt, zou ik kunnen denken: waarom niet, laat het zijn wat het is.
Terugkijkend op mijn ervaring van vorige week, zoals hier beschreven, is de vraag vaak gesteld: wat heb je gedaan (ook vaak wat een arts vraagt om er een verhaal aan te kunnen koppelen)?
Als ik met feiten moet antwoorden:
Ik nam vrijdag een dag vrij (positief) zodat ik ’s avonds naar Frankrijk kon rijden, en ik heb de hele nacht doorgereden (niet ideaal om uit te rusten…).
Ik ben zaterdag gaan skiën (niet ideaal om uit te rusten…).
Ik ben een paar keer gevallen en rolde door de diepe sneeuw…
Ik sliep niet op een ideaal bed.
Ik zat een beetje vast in mijn slaapzak en heb misschien in een minder dan ideale houding geslapen…
De lijst van wat ik heb gedaan is lang, en iedereen heeft zijn mening over wat de oorzaak zou kunnen zijn. Is dat het geval? Niemand kan dat met zekerheid zeggen, en dat maakt het natuurlijk beangstigend. Want dat betekent in feite dat het op elk moment bij iedereen weer kan gebeuren. Als je het mij vraagt, was de kans dat het zou gebeuren tijdens mijn ochtend yoga of coretraining veel groter dan tijdens het aantrekken van mijn sokken.
Persoonlijk ben ik er steeds meer van overtuigd dat dit is waar het leven om draait. Ja, we zijn sterfelijk, en op een dag zal deze menselijke ervaring die we hier op aarde hebben veranderen. Hoe langer ik leef en hoe meer ik ervaar, hoe meer ik persoonlijk geloof dat controle steeds meer een illusie is. Had ik deze pijn graag willen vermijden? Zeker. Had ik het kunnen vermijden? Mmh, ik denk dat ik het op een andere manier zou hebben vermeden, en dat is ook het antwoord. Natuurlijk wil ik de ervaringen met mijn zoon, dochter, partner, dierbaren, vrienden… in ideale omstandigheden, maar soms beslist het universum duidelijk anders. Dat accepteren is geen gemakkelijke weg.
Ik blijf ervan overtuigd dat het universum het beste met me voor heeft. Zoals ik in mijn vorige topic heb beschreven, is het soms moeilijker te accepteren als je midden in de storm zit, maar achteraf gezien lijkt alles altijd zo duidelijk en eenvoudig. Op dit moment zit ik nog steeds in de storm, alles is nog steeds erg pijnlijk, maar ik leef elk moment ten volle en voel duidelijk de richting die het me opvoert. Het is ook een mentale verschuiving, om te voelen en open te blijven staan voor het feit dat de volgende seconde totaal anders kan zijn dan de vorige.
Vier dagen normaal snowboarden in de Franse Alpen, niets bijzonders, gewoon gezellig met de mensen om me heen, en dan op de vijfde dag, terwijl ik mijn tweede sok aantrek, na een yoga- en core training, voel ik een scherpe pijn in het midden van mijn onderrug. Dit voelt ernstig, niet alleen een teken om het rustig aan te doen, zoals ik soms af en toe heb. Gelukkig kan ik nog min of meer lopen en bewegen, maar één ding is duidelijk: vandaag geen snowboarden. Hoe graag ik ook zou willen, mijn lichaam maakt duidelijk dat ik naar het signaal moet luisteren.
Naarmate de tijd verstrijkt, worden de bewegingen die ik maak steeds moeilijker en eigenlijk is het enige wat ik kan doen plat op mijn rug liggen zonder te bewegen. Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd, van de lichtste tot de ergste. Alles en iedereen met wie ik plannen heb gemaakt voor de toekomst, spookt ook door mijn hoofd. Ik wil er voor die mensen zijn, ik wil die ervaring met hen delen. Normaal gesproken ben ik helemaal tegen medicatie, maar nu ik me niet meer kan bewegen, denkt mijn hoofd anders en stem ik ermee in om vrij verkrijgbare pijnstillers van de apotheek te nemen. Als we binnen twee dagen naar huis willen rijden, moet ik meer kunnen doen dan alleen op mijn rug liggen.
Als zoiets in het lichaam opkomt, ben ik ervan overtuigd dat het fysiek vaak een signaal is van iets groters op mentaal vlak. Ik besluit daarom om mentaal op te ruimen. Van dingen die ik heel sterk voelde en waar ik nog geen actie op heb durven ondernemen. Op een moment als dit zijn er geen alternatieven; het is te pijnlijk om nu omwegen te nemen. Ik laat mijn emoties komen en zijn. Ik benadruk tegenover de buitenwereld dat het niets met hen te maken heeft, dat dit mijn proces is. Het voelt niet minder pijnlijk, maar wel veel lichter.
Ik voel nog steeds de pijn, maar dankzij de medicatie kan ik nu weer langzaam beginnen te bewegen. Het voelt eigenlijk beter als ik beweeg; als ik te lang stilzit, voel ik me strang. Omdat ik niet echt gericht ben op traditionele geneeskunde en ik het gevoel wil hebben dat ik alles heb gedaan wat ik kon voor de terugreis, maak ik een afspraak bij een osteopaat. Vaak voel ik het effect van een bezoek aan een osteopaat pas na een paar dagen, maar nu voel ik het meteen. De osteopaat lijkt ook de juiste persoon op het juiste moment te zijn, zoals altijd… De conclusie: voornamelijk spiergerelateerd, niets ernstigs, maar wel erg pijnlijk en ja, waarschijnlijk ook sterk beïnvloed door mentale factoren, een duidelijk signaal om het rustiger aan te doen.
Onlangs sprak ik met iemand met wie ik diepgaande onderwerpen kan bespreken, zoals ontspanning en rolmodellen. Ik besteed naar mijn mening voldoende aandacht aan ontspanning en ik dacht dat ik dat ook deed met wat ik rolmodellen zou noemen. Maar blijkbaar waren er een aantal dingen onderliggend aan die gedachte die gevoeld moesten worden. Met rolmodellen bedoel ik de zoon, de werknemer, de echtgenoot, de vader… waar ik mezelf veel druk op lijk te leggen en dat neemt de weg naar ontspanning weg. Ik ontspan als ik mezelf kan zijn en in het moment kan zijn. Persoonlijk merk ik dat ik steeds beter in staat ben om de druk van het rolmodel los te laten en gewoon de best mogelijke versie van mezelf te zijn. Er is nog werk aan de winkel, zoals deze ervaring me opnieuw heeft laten zien. Het is niet genoeg om het in mijn hoofd te weten, het moet een tastbare realiteit zijn.
Sommige dingen die ik voor mijn rolmodel had gepland, zullen inderdaad niet gebeuren zoals ik had gehoopt, terwijl andere dingen wel zullen gebeuren, nu alles blijft zoals het is. Het is soms moeilijk om dit te accepteren, nu ik mijn perspectief aan het veranderen ben en in zo’n situatie nadenk over hoe dit verbeterd kan worden, gebeuren er vaak dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Voor mij is het echt een proces om afstand te nemen van rolmodellen en mijn eigen authentieke pad te bewandelen. Het dwingt me ook om in het heden te blijven, om te accepteren, want in deze pijn is er geen andere weg.
Alles wat gebeurt, gebeurt voor ons en niet tegen ons. Nu begrijp ik maar al te goed dat dit in het oog van de storm soms moeilijker te accepteren is, maar achteraf gezien lijkt alles altijd zo duidelijk en eenvoudig.
Ik vind het leuk om mezelf zulke zelfreflectieve vragen te stellen. Het eerste wat in me opkomt is: wat betekent goed voor mezelf zorgen eigenlijk? Vanuit fysiek oogpunt denk ik meteen aan voeding, beweging, rust en, meer recentelijk, fysieke interactie. Maar dat is voor mij niet alles. Ik denk ook na over hoe goed ik voor mijn mentale gezondheid zorg, mijn gedachten, wat ik met me meedraag en hoeveel rust en helderheid ik in mijn hoofd kan brengen. En natuurlijk geloof ik dat het fysieke en het mentale nauw met elkaar verbonden zijn. Het ene kan niet zonder het andere bestaan in mijn opinie. Vanuit dat perspectief is het een behoorlijk zware taak om goed voor mezelf te zorgen. Hieronder zal ik elk afzonderlijk punt in meer detail bespreken.
Fysieke kant – voeding. Sinds 2014 is dit mijn manier van leven: onderzoeken welke voedingsmiddelen mij de meeste energie geven en ervoor zorgen dat ik me op mijn best voel. En hoe goed ik dit ook weet, het is nog steeds niet altijd gemakkelijk om in emotioneel moeilijke momenten niet naar troostvoedsel te grijpen. Nu kom ik na één of twee maaltijden vaak snel weer op het goede spoor om goed voor mezelf te zorgen vanuit voedings oogpunt. Ik vermoed dat ik soms het ene moet voelen om het andere te kunnen waarderen. Ik heb ook het gevoel dat de verschillende punten aan de fysieke kant met elkaar verbonden zijn. Als ik niet goed voor mezelf zorg met mijn voeding, heeft dat ook invloed op lichaamsbeweging, rust… alles is met elkaar verbonden.
Fysieke kant – beweging. Ik merk dat hoe meer ik beweeg, hoe beter en energieker ik me voel. Ik ben er ook sterk van overtuigd dat het leven me geeft wat ik vraag. Hoe meer ik beweeg, hoe meer mijn lichaam meegaat. Hoe minder ik beweeg, hoe meer mijn lichaam meegaat. Als ik nu van minder naar meer wil gaan, moet ik dat geleidelijk doen, in het tempo van de natuur, anders laat mijn lichaam me dat weten. Ik probeer elke dag minstens 5 kilometer met de hond(en) te wandelen, ik speel 2 tot 3 keer per week basketbal, ik ga regelmatig hardlopen en mijn dagelijkse ochtendritueel bestaat uit 20 minuten core stability-oefeningen. Op deze manier probeer ik ervoor te zorgen dat ik voldoende beweging krijg, waardoor ik me energieker en beter voel.
Fysieke kant – rust. Rust is soms moeilijk te respecteren in de westerse samenleving, waar we volgens mij altijd meer willen. Koffie, suiker, energiedrankjes, eten… ze helpen ons allemaal om niet naar rust te hoeven luisteren en zijn daarom enorm populair. Idealiter zou ik volgens het ritme van de zon en het licht moeten leven in mijn opinie. Dit betekent dat mijn slaap ook is aangepast aan de seizoenen. Ik slaap met het raam open en zonder gordijnen, zodat mijn lichaam zich zo veel mogelijk kan afstemmen op de zon en het licht. Nu in de winter is dit natuurlijk volstrekt onmogelijk, vooral ’s avonds bij het inslapen. Ik kan iedereen geruststellen dat ik wel iets langer dan 17.00 uur wakker blijf… maar ik heb wel het gevoel dat ik op bepaalde momenten de rustperiode moet respecteren en dat iets eerder naar bed gaan goed voor me is. Tegenwoordig is dit waarschijnlijk hetgeen waar ik het meest tegen zondig, simpelweg vanwege de manier waarop het leven nu eenmaal is, vooral in de wintermaanden.
Fysieke kant – contact met anderen. Dit is iets wat tien jaar geleden helemaal niet bij me opkwam en wat ik niet direct als goed voor mij zou hebben bestempeld. Afgezien van een hand of een kus geven, en wat de meeste mensen kennen als klassieke seks, was er niet veel direct fysiek contact met anderen. Pas door tantra te oefenen begon ik te voelen wat dat met me deed en hoe het me veranderde. Ik worstel nog steeds met de vraag wat gezond fysiek contact met anderen is en wat meer een verslaving of compensatie is. Het is niet gemakkelijk voor mij, want nu ik me na contact vaak vrolijk en energiek voel, vind ik het persoonlijk moeilijk voor te stellen dat het een verslaving of compensatie zou kunnen zijn. Misschien heb ik het mis… Ik vond ook ondersteuning in onderzoek van Blue Zones, waaruit ook blijkt dat fysiek contact met anderen een zeer positieve invloed heeft op het leven… Er wordt gezegd dat we mensen zijn die het beste functioneren in een gemeenschap waar vrijwel al onze basisbehoeften worden vervuld.
Wat betreft het mentale aspect; mijn gedachten, wat ik met me meedraag, hoeveel rust en helderheid ik in mijn hoofd kan brengen, heb ik ook het gevoel dat ik beter voor mezelf ben gaan zorgen. Persoonlijk vind ik dit iets moeilijker waar te nemen dan de fysieke aspecten. Reflectie, het observeren van mijn gedachten, maakt deel uit van mijn dagelijkse routine, maar ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik hierdoor beter voor mezelf zorg. Ik geniet ervan en ik voel me gewoon beter als ik het doe, maar of het ook echt goed voor me is, daar heb ik geen mening over.
Nu kan ik echt genieten van het aanwezig zijn, het ervaren van wat is, en het leven op een rustige, observante manier doorlopen. Ik voel ook dat alles wat ik doe mijn leven rustiger en aangenamer maakt. Dus als ik uiteindelijk het gevoel heb dat mijn leven verbetert, wat is dan het probleem? Persoonlijk heb ik het gevoel dat ik goed voor mezelf zorg, zoals je hierboven kunt lezen, het is niet slechts één ding waar ik me op concentreer. Het zijn echt verschillende dingen die allemaal met elkaar verbonden zijn, die elk hun rol spelen en me uiteindelijk een gevoel van heelheid geven.
Hoe zorg jij goed voor jezelf ? Ik hoor het graag !
Recente reacties