Toen ik voor het eerst over spiritualiteit hoorde, stelde ik me steeds goeroes voor die in de grotten van de Himalaya mediteerden, en ik dacht altijd: “Dat soort eenzaamheid is niets voor mij.” Maar toen ik hoorde over de innerlijke rust die deze mensen naar verluidt met het leven hebben, vond ik dat wel heel inspirerend.
Toch heb ik gemerkt dat hoe meer ik aan mijn persoonlijke zelfontwikkeling werk, hoe vaker ik de verbinding met spiritualiteit tegenkom. Soms hoor ik mensen ook zeggen: “Al die persoonlijke zelfontwikkeling en spiritualiteit, zorgt dat niet juist voor nog meer problemen dan er al zijn?“ Ik heb hier in het verleden al eens dit over geschreven.
Ik moet zeggen dat deze vraag ook bij mij vaak opkomt, wat waarschijnlijk aantoont dat het pad van zelfontwikkeling niet gemakkelijk is. Natuurlijk is het lijden soms te groot, en is het makkelijker om een andere weg in te slaan telkens wanneer die zich weer aan mij voordoet. Met een beetje zelfreflectie is zo’n patroon gemakkelijk te herkennen, en zo niet, dan wijzen de mensen om me heen me er al snel op.
Ik kan ofwel vasthouden aan mijn standpunt en tegen mezelf zeggen: “Jullie begrijpen me niet”, of ik kan er wat dieper op ingaan en proberen te observeren wat er werkelijk aan de hand is. Door me er soms helemaal in onder te dompelen en het ten volle te ervaren, kan ik verbazingwekkende ontdekkingen doen en groeien in zelfbewustzijn. Vaak helpt dit me ook om triggerpunten los te laten die me niet langer dienen.
Geweldig, dan heb ik daar in de toekomst geen last meer van en kom ik er niet meer tegenaan. Om even later te ontdekken: “O nee, hier is weer een trigger waar ik aan moet werken.” Je zou je dan kunnen afvragen: “Zou het niet beter zijn om gewoon met dezelfde trigger bezig te blijven, in plaats van voortdurend nieuwe onder ogen te moeten zien en te verwerken?”
Dat is inderdaad een persoonlijke keuze. Voor sommigen is het makkelijker, minder pijnlijk en prettiger om steeds weer dezelfde triggerpunten tegen te komen en ermee om te gaan, dan voortdurend geconfronteerd te worden met nieuwe, onbekende triggerpunten. Ik oordeel niet, iedereen weet zelf wat het beste voor hem of haar is.
Op een gegeven moment besloot ik om verschillende triggerpunten te blijven onderzoeken. En ja, soms is het echt moeilijk, en vraag ik me af of ik met dit triggerpunt niet beter in de “herhalingsmodus” zou kunnen blijven. Maar dan is er altijd wel iets dat me ertoe aanzet om ernaar te kijken, het te observeren en er doorheen te voelen. Om tot de kern te komen, en dat gaat niet vanzelf; het vraagt soms heel wat van iemand.
Ik denk dat de triggerpunten die ik voel in de omgangstaal vaak “persoonlijke problemen” worden genoemd, en door ze te doorvoelen, vinden ze hun plek. Ik ga de problemen frontaal tegemoet en ben klaar om aan nieuwe triggerpunten te werken. Dit is tegenwoordig praktisch mijn standaard manier van leven geworden. Is mijn leven makkelijker? Nee, dat zou ik niet zeggen, maar wat ik wel weet is dat met elk triggerpunt dat ik verwerk, alles net een beetje lichter aanvoelt. Ik draag minder last. Een lichter leven, ik heb gehoord dat dat ook in verband wordt gebracht met spiritualiteit.
Hoe ga jij om met je triggerpunten of problemen?
Recente reacties