De afgelopen 10 jaar ben ik bezig geweest met wat sommige mensen omschrijven als “de lagen en schillen van de ui afpellen”. Wat dit betekent, is dat je eigenlijk niets nieuws leert of nieuwe hulpmiddelen verwerft; het uitgangspunt is dat alles wat je nodig hebt in jezelf zit (en altijd al heeft gezeten), nu de conditionering (van je omgeving, opvoeding, ervaringen, enz.) die dit omringt, is weggenomen. Het schild verwijderen dat het goede in ieder van ons omhult, zodat we volledig kunnen stralen zoals we zijn.
Als ik mensen het bovenstaande vertel, hebben ze vaak het gevoel dat ze geen lagen meer over hebben om af te pellen. Toch vind ik heel vaak al snel iets en vraag ik: “Zou je dat diep van binnen niet graag willen doen?” Ik krijg een “ja” als antwoord, en dan wordt het heel interessant om te onderzoeken waarom het niet gebeurt. De excuses die ik bedenk, zijn vaak de lagen van de ui.
Hoe meer ik deze lagen kan bekijken, voelen en verwijderen, hoe dichter ik bij mijn essentie kom. De grootste boosdoener is de gedachte dat ik geen lagen meer heb om te verwijderen. Ik ben hier nu al 10 jaar mee bezig en ik ben me ervan bewust dat sommige lagen altijd zullen blijven, en dat is natuurlijk prima. De vraag wordt dan: hoe nauw kan ik in overeenstemming met mijn ware zelf leven? Hoe gemakkelijk is het om trouw te zijn aan mezelf? Hoe eenvoudig is het om juist te “zijn”?
Een interessant fenomeen is dat hoe meer ik dit zelf ervaar, hoe sneller ik het ook bij anderen aanvoel. Hoe dicht iemand bij zijn of haar ‘ware zelf’ staat, of hoe snel ik merk dat ik bij bepaalde mensen nog steeds tegen lagen aanloop. Het kan soms verontrustend zijn om te beseffen hoeveel mensen nog steeds zoveel lagen hebben die hun ware schoonheid omhullen. Ze leven het leven van hun ouders, of dat van een idool, of dat van een app, of zelfs dat van een telefoon…
Soms is het zo erg dat mensen de buitenwereld niet meer zien zoals die is en volledig een rol spelen die ver afstaat van hun ware “wezen” van hun echte “zijn”. Als je dit leest, ben je al op weg om enkele lagen van je ui af te pellen. Blijf pellen, werk eraan om bijgeloof los te laten, laat je niet afleiden door de vele afleidingen onderweg, en laat je ware zelf doorschijnen, dit is wat de wereld nodig heeft.
Tijdens een interview werd de Dalai Lama gevraagd, wat hem het meest verraste, zijn antwoord was nogal geestverruimend; “MAN”. “Man verraste me het meest over de mensheid. Omdat hij zijn gezondheid opoffert om geld te verdienen. Dan offert hij geld op om zijn gezondheid te herstellen. En dan is hij zo bezorgd over de toekomst dat hij niet van het heden geniet; het gevolg is dat hij niet in het heden of de toekomst leeft; hij leeft alsof hij nooit zal sterven, en dan sterft hij nadat hij nooit echt heeft geleefd”.
Sterke woorden om over na te denken. Nu, welke richting ga ik op en ben ik de weg al niet helemaal verloren?
Ik ben ervan overtuigd dat veel van de antwoorden die ik zoek in mijzelf liggen. Maar het is de laatste plaats waar ik zoek, om antwoorden te vinden.
Waarom is dat? In mijn ogen, allemaal vanwege de afleiding. Ik ben zo afgeleid in deze moderne wereld, dat het leven voorbij vliegt, dat ik met allerlei dingen bezig ben, dat ik niet echt besefte dat ik leefde en het anders kon.
Hier is een overzicht van de afleidingen die ik het krachtigst vond in het volledig verleggen van mijn aandacht naar iets waar ik waarschijnlijk niet naar op zoek was.
#1 schermen!
Wat het ook is, een TV, personal computer, tablet, telefoon… krijgen mijn aandacht zo zwaar dat elke keer als ik naar een scherm kijk, de tijd vliegt en op het einde, ik misschien hou van wat ik heb gezien maar het is vaak niet echt nuttig voor mij. Of het nu gaat om films, series… het bevredigt mijn visuele inname voor een moment. Hoe kan het me op de lange termijn helpen? Als ik er vaak naar kijk, hoeft er geen lange termijn te zijn, want de afleiding eindigt als er een nieuwe afleiding begint. Persoonlijk is dat mijn definitie van verslaving en het willen vermijden van de waarheid.
De nummer één reden voor voedsel is om me energie te geven en me te laten leven. Zolang voedsel dat doel op een uitstekende manier vervult, is er niet echt een probleem. Nu, in deze 21e eeuw, is voedsel vaak een troost. Dat betekent dat als ik me eenzaam en verdrietig voel… voedsel vaak de stof is die me op de been houdt, in welke toestand ik me ook bevind. Niet echt vanwege het voedingsniveau, meer vanwege het bevredigende, aangename gevoel. De meest bekende in deze categorie is chocolade. Dus, aangezien het voedsel me op de been houdt, hoewel ik mijn gevoelens helemaal niet op los, kan het gezien worden als een ideale afleiding voor mij om niet te komen waar ik naartoe moet. Blijf gewoon eten.
Behoorlijk zwaar om alcohol en drugs in dezelfde categorie te plaatsen. Nou, voor mij lijken ze theoretisch op elkaar. Ik vind de stimuli vrij snel, voel me meer losgekoppeld dan ik ooit kan zijn en als ik niet voorzichtig ben kunnen ze allebei een zeer verslavend effect op mij hebben op de lange termijn. Eenmaal in de vibe is het erg moeilijk om eruit te komen, omdat de ontvangen prikkels bergachtig zijn in vergelijking met normale prikkels in het leven (ik begon echter een aantal natuurlijke prikkels te ontdekken die ik nog nooit eerder in het leven heb ervaren, nu moest ik alle afleidingen loslaten).
Als ik me afvraag waarom ik ga werken, is het antwoord vaak, zodat ik en mijn familie geld hebben om te overleven. Net zoals mensen vroeger gingen voedsel zoeken. Vandaag de dag hebben we het geluk dat we steeds meer banen kunnen kiezen die overeenkomen met onze eigen waarden en de dingen die we graag doen. Het gevaar is natuurlijk dat het ook als afleiding werkt. Als ik wil, kan ik 24 uur / 7 dagen per week zonder problemen werken. Ik hoef niet te zien wat er echt aan de hand is in mijn leven en kan waarschijnlijk perfect zo leven. Het is een keuze die iedereen kan maken, werken als afleiding, is de makkelijke manier voor mij persoonlijk.
Zoals ik al eerder zei, citaat van – Bob Moawad “De beste dag van je leven is de dag waarop je over je eigen leven beslist. Geen excuses of verontschuldigingen. Niemand om op te leunen, te vertrouwen of de schuld te geven. Het geschenk is van jou – het is een geweldige reis – en jij alleen bent verantwoordelijk voor de kwaliteit ervan. Dit is de dag dat je leven echt begint.”
Als ik alles wat ik beleef op de schouders van anderen blijf leggen, kan ik niet meer afgeleid worden van mijn echte leven dan dat. Ik verwerp elk mogelijk moment van groei door anderen de schuld te geven van het groei signaal dat ik krijg.
Ik zeg hier helemaal niet dat deze afleidingen slecht zijn, ik denk dat ze heel erg deel uitmaken van onze gebruikelijke gewoontes, dat ze in sommige situaties echt helpen om er tijdelijk overheen te komen.
Ik geloof echter dat deze afleidingen me niet echt helpen om mijn leven op de lange termijn te leven.
Ze laten me onbewust toe verder te gaan, ze leiden me af en ze laten me in een andere richting kijken die zo aantrekkelijk lijkt. Zolang die andere richting bevredigend is, zie ik geen probleem. Als ik niet meer tevreden ben, is naar deze afleidingen kijken een manier om weer op de rails te komen, en het zal moeilijk of gemakkelijk zijn, afhankelijk van hoe lang ik ben afgeleid.
Dus om terug te komen op het citaat waarmee ik dit bericht over de Dalai Lama ben begonnen, is het natuurlijk ieders keuze om te beslissen of ze echt willen leven.
Toen ik rond mijn 22ste begon te werken, ontdekte ik al snel hoe stress me beïnvloedde en hoe vaak het gevoel niet prettig was. Ik begon erover te lezen, met mensen te praten, mijn oren en ogen te openen, om oplossingen te vinden om er vanaf te komen of ermee te leven.
Afleiding in het algemeen, in de vorm van oefeningen (fitness, hardlopen, fietsen, zwemmen…) en vooral teamsporten (voetbal, basketbal…) werkten goed. Ook activiteiten zoals motorrijden, circuit rijden, winkelen, …. in de weekenden hielpen.
Ik ontdekte ook dingen als yoga, meditatie, ontspanning, mindfulness….en dergelijke….nu, om de een of andere reden, waren ze leuk, ze spraken me aan, maar ze gaven niet het resultaat waar ik op gehoopt had. Zelfs therapie met een natuurgeneeskundige, kinesioloog, psychiater…. kon geen direct resultaat van een beter gevoel geven.
Voeding heeft ook mijn aandacht gekregen gedurende deze periode. Nu was ik vooral bezig met afvallen. Grote aandacht voor alleen het aantal calorieën, proberen om minder te eten, speciaal voedsel zoals enkel appels ’s middags, montignac dieet …. ook al was het resultaat soms goed op korte termijn, op langere termijn werkte niets echt.
Op die momenten kon ik me echt zorgen maken en me afvragen waarom er iemand het leven zo complex heeft gemaakt. Het leek alsof er niets werkte en als ik iets kon vinden, moest ik dokter worden, of heel intelligent om het te kunnen toepassen. Ik heb het altijd moeilijk gehad met het feit dat het leven alleen voor de geleerden zou zijn, misschien omdat ik er geen ben. Nu was ik er altijd van overtuigd dat het leven eenvoudig en toegankelijk is voor iedereen.
Recente reacties